Ga naar de inhoud

De extra mijl

25 oktober 2018 Leestijd:

Onze gastblogger Joost werkt als verpleegkundig zorgcoördinator op een afdeling voor jonge mensen met dementie. Als Broeder Joost blogt hij over zijn ervaringen. En schrijft hij ook maandelijks een gastblog voor ons. Deze keer over dat kleine stapje extra dat een groot verschil kan maken.

Ik kan slechts een paar redenen bedenken waarom iemand niet van chocola zou houden. Moeilijk te reguleren diabetes, een verstoorde smaak en er zal ook vast wel iemand in de wereld zijn die zich identificeert als cacao-boon en niet aan kannibalisme doet. Maar al met al vindt iedereen chocola lekker, toch?

Appelmoes

Een van mijn bewoners had door haar vergevorderde dementieproces forse spiercontracturen in haar gezicht, wat erop neerkwam dat haar mond niet heel ver meer open kon. Dit maakte het eten een tijdrovend perikel. Haar echtgenoot hielp hierbij en gaf haar dagelijks haar avondmaaltijd. En dat deed hij met een aandoenlijke hoeveelheid liefde en evenredig veel appelmoes.

Tum-tums

Snoepen deed ze vrijwel niet meer, omdat het opendoen van haar mond en kauwen zo’n operatie voor haar was. Maar toen ontdekte haar man op een dag dat in een zak tum-tummetjes flikjes zaten. Dat zijn die kleine platte chocoladeschijfjes met witte spikkeltjes. De beste man kocht zakken vol tum-tums, haalde die flikjes eruit voor zijn vrouw en doneerde het restant van de zak aan ons (waar we hem overigens zeer dankbaar voor waren!). Maar: dit moest makkelijker kunnen.

Snoepfabrikant

Ik zocht op internet op hoe die chocoladeschijfjes nu precies genoemd worden, in de hoop dat ik ze gewoon per kilo ergens kon afnemen. Dat bleek vrijwel onmogelijk. Dus nam ik contact op met de snoepfabrikant. Zij verwezen mij door naar weer een andere snoepfabrikant die de flikjes produceerde. Ik sprak met iemand van de afdeling inkoop (of de afdeling filantropie, dat weet ik niet zeker) en vertelde het verhaal van mijn bewoonster. Dat ze 63 was, door haar dementieproces nauwelijks haar mond kon openen, maar wel een glimlach produceerde bij die heerlijke smaak van melkchocolade.

En ineens verscheen een week later een kartonnen doos van deze snoepfabrikant. Zomaar, voor niets, kreeg ik 5 kilo aan flikjes toegezonden. Ik kom woorden te kort om de glimlach van onze bewoonster en de dankbaarheid van haar man te omschrijven.

Een stapje extra

Ik vind dit een van de mooiste dingen die er zijn: extra moeite doen. Mijlenver buiten je functieomschrijving om voor dat ene geluksmomentje zorgen. Want in een dementieproces is daar al zo’n schrijnend tekort aan. Dát is wat voor mij het verschil maakt tussen goede en excellente zorg. Of je nou helpende, verzorgende, verpleegkundige of arts bent, of je in de gehandicaptenzorg of thuiszorg werkt, je bereidheid om juist die extra stap te zetten, nét dat beetje extra inzet voor het welzijn van een ander, dat is wat het leven van mensen net wat draaglijker maakt. Dat is wat mensen zich zullen herinneren van het verblijf van hun naasten op jouw afdeling. Het maakt dat ze, al is het maar voor een paar minuten, eventjes niet bij de akelige situatie stil hoeven te staan.

Volg Joost

Website: https://www.broederjoost.com/

Facebook: Broeder Joost

Instagram: @broederjoost