Ga naar de inhoud

Het geheim van ‘de tas’

7 november 2017 Leestijd:

Wie bij een ministerie (heeft) (ge)werkt, kent het fenomeen ‘de tas’. Geen plastic tasje, geen schoudertas of weekendtas. Nee, eigenlijk is het helemaal geen tas, maar eerder een koffertje waarin belangrijke stukken zitten voor de minister of staatssecretaris (‘stas’). Leesvoer voor onderweg en thuis waar zij zich ’s avonds en in het weekend over buigen. De tas is binnen het ministerie een begrip en voor velen dé lifeline met de bewindspersonen.

Maar hoe zit dat precies met die tas? Wat mag erin en wat echt niet? Wat voor relatie hebben de bewindspersonen met ‘hun’ tas? Sjouwen ze de tas zelf? En hoe gaan ambtenaren ermee om? We vragen het verschillende medewerkers van het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport.

Tas ministerie

Manon, beleidsmedewerker Langdurige Zorg

‘Ik heb een haat-liefdeverhouding met de tas als ik eerlijk ben. Als een collega over de afdeling roept dat de tas om 15.00 uur sluit, begint de deadlinestress. Driftig leg ik de laatste hand aan de nota die straks in de tas meegaat met de bewindspersoon. Soms nog even uitstel vragen gevolgd door een ‘streng’ telefoontje van de secretaresse waar de stukken blijven. En dan de opluchting als alles toch in de tas is meegegaan.’

Inge, adviseur minister van VWS

'De tas structureert het werk bij VWS. Zijn de stukken die erin gaan door iedereen op tijd gelezen? En als ze terugkomen - gelezen door de minister - volgt de volgende stap: hebben ze correctie nodig, moeten er overleggen worden ingepland? En dan aan het einde van dag, gaat de tas gewoon weer gevuld met nieuwe stukken mee met de minister.'  

Martijn, communicatieadviseur

‘Het leukste vind ik als de tas weer terugkomt met het antwoord op de door mij ingebrachte stukken. Alsof je een cadeautje uitpakt.’

Fouzia, MT-lid

‘Oh joh, de eerste keer dat ik iets in de tas moest meegeven was bijzonder spannend. Ik weet het nog precies. Het was een nota ter voorbereiding van een wet. Soms gaat het digitaal, soms breng ik het zelf naar de secretaresse.'

Inge, DG Langdurige Zorg

‘De tas is een structurerende factor in het werken bij VWS. De tas betekent stress, maar ook mijlpalen. Wordt "hij" gehaald, is de route op tijd doorlopen en haalt je stuk ongeschonden de tas? En elke keer als hij gelezen terug komt, is het weer de vraag: is je stuk akkoord, kan het verzonden worden en komt er pers bij kijken, hoe veel stukken hebben er correctie nodig, en moeten er overleggen ingepland worden? En aan het eind van de dag moet hij weer vol.’

Carine, secretaresse van Martin van Rijn

‘De communicatie met de staatssecretaris verloopt voor mij voor een groot deel via de tas. Daar gaan alle stukken geordend op prioriteit in. Ik krijg vaker de vraag: ‘Is de tas er al?’ dan: ‘Is Martin van Rijn binnen?’. Die tas is voor velen van groot belang. Soms passen niet alle stukken in één tas, maar zijn het er drie. Gelukkig draagt de chauffeur de tassen.’

Tim Dijkhuizen, chauffeur Martin van Rijn

‘Als de tas er niet is, klopt er iets niet. Hij reist altijd met de staatssecretaris mee, het komt maar zelden voor dat ik hem apart moet vervoeren. Soms zijn het meerdere tassen, als niet alle stukken in één tas passen. Het liefst heb ik er dan twee, dan ben ik in evenwicht.’

Martin van Rijn, staatssecretaris

‘De tas is het zwarte geweten in het halletje. Vooral in het weekend. Elke keer als je van huis weggaat en terugkomt, staat die tas daar. Soms zijn het er zelfs twee, heel soms drie. Ik zie er weleens tegenop om de inhoud ervan door te nemen, maar als je eenmaal bent begonnen wil je dat het goed gebeurt. Ik probeer het zo min mogelijk uit te stellen. Het zijn namelijk niet alleen stukken die voor mij van belang zijn, maar ook voor de mensen die ze hebben gemaakt en die graag antwoord willen. Ik zie het als mijn plicht om die dossiers goed te lezen zodat we goede beslissingen kunnen nemen.’

Vandaag gaat de laatste ‘tas’ mee met de bewindspersonen. Deze keer niet gevuld met nota’s, kamerbrieven en andere belangrijke stukken, maar met kaarten, gelukwensen en andere leuke kattenbelletjes van medewerkers van het ministerie. Vanaf nu hoeft hij nergens meer mee naartoe.