Ga naar de inhoud

Hoe nu verder?

12 maart 2019 Leestijd:

Onze gastblogger Sylvia Eickholt heeft vorige maand afscheid moeten nemen van haar moeder. Vanwege haar Alzheimer woonde haar moeder al ruim acht jaar in een verzorgingshuis. Desondanks beleefde Sylvia nog altijd mooie momenten met haar. Zo kwam ze tot de ontdekking dat er vaak nog goed contact mogelijk is met mensen met dementie, ook al is het maar een kort moment. Belangrijk daarbij is aandacht op maat, die past bij de fase van dementie. Daarom richtte Sylvia Het Momentum op, een collectief van vrijwilligers met persoonlijke aandacht voor mensen met dementie in zorginstellingen om hen extra momenten van gezelligheid en zingeving te bezorgen.

Doodse stilte

Op die prachtige februaridag scheen de zon de kamer in alsof het hoog zomer was. De mensen buiten waren vrolijk en genoten van deze unieke warmte in februari. Gezellige straatgeluiden waaiden door het open raam naar binnen. De vogeltjes floten als nooit tevoren en bouwden in de hoogste versnelling aan hun nestjes. Nieuw leven op komst... En op de kamer van mijn moeder werd het stil. Doodstil.

Engeltje

Natuurlijk wist ik dat dit ooit zou gebeuren. We waren al zo vaak gealarmeerd de laatste jaren, maar een hardnekkig engeltje op de schouder van mijn moeder leek steeds het ergste te voorkomen. Nu was dan toch zelfs deze 'toverkracht' uitgewerkt. De laatste moeilijke jaren hebben we samen echt alles uit haar leven proberen te halen. En door de dankbare glimlach van mijn moeder denken we dat dat aardig gelukt is. We kunnen in ieder geval met een goed gevoel terugkijken op veel mooie momenten, ondanks die verschrikkelijke dementie.

Inspiratiebron

Waar ik ook dankbaar op kan terugkijken, is het ontstaan van Het Momentum. Ontstaan in de praktijk, in de huiskamer van mijn moeder, door de voor mij verrassende ervaring dat contact met mijn moeder wel mogelijk bleef in alle fasen van dementie. En ook door te zien hoe ze daar van genoot op dat moment. Maar door haar overlijden is ook mijn inspiratiebron en mijn reden om dagelijks het verpleeghuis te bezoeken verdwenen. Tijdens deze bezoekjes deed ik, door het contact met mijn moeder en de andere bewoners, inspiratie op voor de mooie verhalen rondom Het Momentum.

We gaan door!

In de vele condoleances lazen we hoezeer mensen Het Momentum waarderen. Iemand schreef bijvoorbeeld de mooie woorden dat we met Het Momentum de levensweg van mijn moeder vertaalden naar liefde en compassie voor en door anderen. Deze hartverwarmende reacties sterkten mij in mijn overtuiging dat ons collectief móet worden voortgezet. Zo veel mensen met dementie kunnen daardoor genieten van meer mooie momenten. Daarop zou ook mijn moeder heel trots zijn geweest.

Trots

Trots ben ik ook. Op de vrijwilligers van Het Momentum. Een paar dagen na de uitvaart zag ik een van hen met haar bewoonster op een terrasje zitten. Lekker samen een harinkje eten. Ze genoten. Prachtig om te zien. Een paar dagen later zag ik op Facebook hoe een vrijwilligster op carnavalszaterdag met haar bewoner naar de optocht was gaan kijken. Uit het verpleeghuis de straat op, het leven in! En zojuist was ik te gast bij een mevrouw van 90 jaar, die haar vrijwilligster graag liet zien hoe goed ze nog kan sjoelen. En ook de inzet van vrijwilligers die zich ontfermen over bewoners die weinig tot niets meer kunnen is hartverwarmend. Deze trots en dankbaarheid voor al onze vrijwilligers sterken mijn overtuiging dat Het Momentum echt door moet gaan.

Op volle kracht vooruit

En dat doen we dus. Op volle kracht pakken we door en streven we ernaar om zoveel mogelijk mensen met dementie fijne momenten te bezorgen. Met een invulling die bij hun past en waarbij je je als vrijwilliger ook goed voelt.

Volg Het Momentum

www.hetmomentum.nl

www.facebook.com/hetmomentum

www.twitter.com/hetmomentum

 Ook vrijwilliger worden? Kijk op: www.hetmomentum.nl/vrijwilligers.