Ga naar de inhoud

Jij hoort bij mij

8 januari 2019 Leestijd:

De moeder van Sylvia Eickholt heeft Alzheimer en woont al acht jaar in een verzorgingstehuis. Hoewel een gesprek voeren allang niet meer mogelijk is, beleeft Sylvia nog altijd mooie momenten met haar moeder. Anders dan vroeger, maar nog steeds dierbaar. Dat bracht Sylvia op het idee om dit soort momenten ook voor andere bewoners met dementie te creëren. Dat doet ze met Het Momentum, een collectief van vrijwilligers. Maandelijks schrijft Sylvia voor ons een gastblog over de mooie momenten die deze vrijwilligers samen met hun bewoners beleven.

‘Ja, dat moment raakte me enorm...’ Een van onze nieuwe vrijwilligers vertelt tijdens de laatste workshop over haar ontmoeting met een bewoner met dementie. De tweede vrijwilliger die daar ook bij was geweest, knikt instemmend. En hun verhaal raakt meer mensen, eigenlijk onze hele groep.

Erkenning

Tijdens onze vierdelige opleiding maken de nieuwe vrijwilligers kennis met een PG-afdeling. Hier wonen mensen bij wie het geestelijk functioneren, om verschillende redenen, geleidelijk of abrupt achteruit gaat. Zo’n eerste kennismaking gebeurt onder begeleiding van een vrijwilliger die hier al langer actief is.

De twee nieuwe vrijwilligers liepen mee met ervaren vrijwilliger Evi en maakten kennis met haar bewoner: een mevrouw in een rolstoel, diep weggezonken in haar dementie. Evi spreekt altijd volop tegen haar, maar haar woorden lijken niet meer door te dringen. ‘Een gesprek is eigenlijk niet meer mogelijk, mevrouw zegt op een goede dag maar een paar woorden,’ vertelt ze. Maar toch blijft ze gewoon tegen mevrouw praten, voor de gezelligheid en omdat je nooit weet of er toch nog iets binnenkomt. Ook probeert ze elke keer contact te maken door mevrouw een poosje over haar hand te wrijven. Soms beantwoordt mevrouw dat contact door even haar hand aan te raken. Daarnaast gaan ze vaak samen naar buiten, omdat mevrouw altijd van de natuur heeft gehouden. Dat levert Evi dan een dankbare blik op.

Die bewuste dag werkte het weer niet mee en dus bleef mevrouw binnen, met de drie vrijwilligers om zich heen. Evi had haar aandacht even verdeeld tussen de nieuwe vrijwilligers en mevrouw, terwijl ze haar wel over de hand bleef wrijven. Mevrouw keek een van de nieuwe vrijwilligers lang en doordringend aan. En toen was er ineens een reactie. Mevrouw pakte de hand van Evi stevig vast en mompelde iets wat beide nieuwe vrijwilligers verstonden als: ‘Van mij.’ Ook Evi wist niet wat ze hoorde. Wat een verrassing, wat een erkenning!

Contact

Onze vrijwilligers bezoeken mensen met dementie in verzorgingshuizen. Dementie in alle fasen. Van mensen die nog heel goed zijn en aan wie je eigenlijk weinig merkt tot mensen van wie we denken dat ze niet meer kunnen praten en eigenlijk verder ook niets meer kunnen. En toch is er contact. Met een blik, een beweging, een handgebaar. En soms dus zelfs met een paar woorden... 

Totaal onverwacht, iets waar je niet eens meer op durft te hopen. Dat zijn naast alle andere mooie momenten de pareltjes in het contact met bewoners en de mooiste beloning die onze vrijwilligers kunnen krijgen.

Volg Het Momentum

www.hetmomentum.nl

www.facebook.com/hetmomentum

www.twitter.com/hetmomentum