Ga naar de inhoud

Leugentje om bestwil

17 juli 2018 Leestijd:

Doa is in opleiding tot arts en blogt als Dokter Do over haar ervaringen. Ook schrijft ze elke maand een gastblog voor VWS. Deze keer over een knappe patiënt met een curieuze spieraandoening.

Dokter Do

Terwijl ik in de artsenkamer uit verveling op enge ziekten aan het googelen ben, hoor ik op de gang de arts-assistent en nog een paar onbekende voetstappen aan komen. ‘Dokter Doooooo!’ roept de arts-assistent vrolijk de kamer in. Ik forceer een glimlach en groet terug. De onbekende voetstappen blijken van de nieuwe ‘oudste coassistent’ te zijn. Hij is bijna coassistent af. ‘Hoi, jou heb ik nog geen hand gegeven,’ groet ik hem en schudt zijn hand. De arts-assistent ploft op de stoel naast me en zegt: ‘We krijgen zo een nieuwe opname vanuit de SEH. Ik denk dat het wel een leuke patiënt is voor jou.’ ‘Hoezo voor mij?’ vraag ik.

'It's never lupus'

‘Nou, het is een jonge knaap. Jij was toch nog vrijgezel?’ lacht hij schaapachtig. Ik kijk hem verveeld aan en besluit er niet om te lachen. ‘Nee, even serieus, waarom een leuke patiënt voor mij? Heeft hij Lupus?’ Niet dat Lupus een ‘leuke’ ziekte is natuurlijk, maar ik ben daar wel specifiek in geïnteresseerd. De oudste coassistent grinnikt: ‘It's never Lupus.’ Een quote van Dr. House. Lupus komt namelijk zelden voor.

‘Nee, hij heeft geen Lupus. Waarschijnlijk is het “rhabdomyolyse”. En jij mag uitzoeken hoe hij daaraan komt.’ ‘Aha,’ knik ik. Bij rhabdomyolyse gaan spiervezels in grote hoeveelheden kapot. In het bloed kunnen we dat zien aan een bepaald stofje (CK) dat extreem verhoogd is. Ik sta op en loop de kamer uit om een van de verpleegkundigen te vragen mij op te piepen als de patiënt op kamer ligt.

Feestje

De patiënt blijkt inderdaad een jonge en behoorlijk afgetrainde knaap. Als de zusters giebelend de kamer uit lopen, hoor ik ze nog net fluisteren: ‘Leuke knul, joh!’ De moeder van de jongen zit naast het bed. Ik loop naar hen toe en start met mijn waterval aan vragen. De jongen vertelt dat hij de avond ervoor op een feestje was, een paar pilsjes heeft gedronken met zijn maten en vanochtend van de pijn ineens niets meer kon bewegen. Heel zijn lichaam doet zeer, alsof hij te intensief heeft gesport. Daarnaast ontkent hij dat hij drugs of een ander gek pilletje heeft geslikt. 

Ik geloof hem niet helemaal. Zijn bloeduitslag duidt namelijk sterk op drugsgebruik. ‘Ik kom later vandaag nog even terug met een collega om het plan met jullie te bespreken,’ zeg ik.  Zijn moeder kijkt bezorgd. ‘Ik moet straks mijn jongste zoon ophalen van school, hoe laat komen jullie terug?’ vraagt ze. ‘Eind van de middag,’ zeg ik.

Pilletje

Een uur later, in de hoop dat zijn moeder inmiddels is vertrokken, ga ik terug naar de kamer van jongen. Ze is gelukkig weg. Hij zit gezellig te kletsen met een verpleegkundige. Ik vraag haar of ze even de kamer wil verlaten, omdat ik het een en ander met de patiënt wil bespreken. ‘Hey,’ begin ik. ‘We hebben eens zitten denken, mijn collega's en ik, en jouw bloeduitslagen zouden kunnen duiden op een spierziekte. Maar omdat het zo plotseling gekomen is, denken we toch meer aan XTC.’ De jongen  trekt bleek weg. ‘Ik begrijp dat je in het bijzijn van je moeder niet wil toegeven dat je een pilletje hebt gebruikt. Maar als je wil dat we je goed kunnen helpen, hebben we wel de juiste informatie nodig.’ Hij kijkt bedenkelijk naar de grond en fluistert dan: ‘Klopt, ik heb XTC gebruikt.’

 Ik geef hem een klopje op zijn schouder en zeg vriendelijk: ‘Had dat dan meteen gezegd. Dat had ons een hoop gepuzzel bespaard.’ Hij lacht verlegen. Een leugentje om bestwil is soms toch niet zo slim. Maar we hoeven ons gelukkig geen zorgen meer te maken over een spierziekte.

Volg Doa

- Facebook: Dokter Do

- Instagram: @dokterdo