Ga naar de inhoud

Meer geluksmomenten, ook al worden ze daarna weer vergeten

4 oktober 2018 Leestijd:

De moeder van Sylvia Eickholt heeft Alzheimer en kan zich de namen van haar kinderen en kleinkinderen al niet meer herinneren. De geluksmomenten die Sylvia desondanks nog steeds met haar moeder beleeft, brachten haar op het idee die momenten ook voor andere ouderen met dementie te creëren. Dat doet ze met ‘Het Momentum’, een collectief van enthousiaste en betrokken en vrijwilligers. Ze bezoeken wekelijks de bewoner van een zorginstelling met wie ze gematcht zijn en zetten zich in om hem of haar momenten van geluk, gezelligheid en zingeving te bezorgen. Sylvia beschrijft de geluksmomenten op haar eigen blog en vanaf nu ook maandelijks op dat van ons.

Het Momentum

Het Momentum staat voor mooie momenten. Een gastblog voor het ministerie van VWS is voor mij persoonlijk zeker zo'n mooi moment. En wat zouden mijn ouders trots zijn geweest als ze dit wisten! Maar ja, als ze dit nog hadden kunnen weten, had waarschijnlijk Het Momentum niet bestaan. Geen seconde over een dergelijk initiatief nagedacht toen iedereen nog gezond en gelukkig was in onze familie. Nee, zonder de afgelopen acht jaren was ik dit project nooit gestart.

Onverwoestbare liefde

Na het plotseling overlijden van mijn vader acht jaar geleden ging mijn moeder hard achteruit door haar dementie. Inmiddels woont zij al jaren in een zorginstelling. Toch merk ik dat zij, net als ik, nog altijd écht kan genieten van de momenten dat wij samen zijn. Dan glanzen haar ogen weer net zoals vroeger. Ook zegt ze nog weleens de naam van haar man, mijn vader. In al die jaren heeft Alzheimer die herinnering dus nog niet kunnen wissen. Met recht onverwoestbare liefde. Net zoals ze het nog geregeld heeft over haar zus, broer en ouders. De namen van haar kinderen en kleinkinderen zijn helaas wel grotendeels verdwenen in de mist van haar vergeetachtigheid, omdat mijn moeder in haar gedachten duidelijk al veel verder terug is. Maar soms gebeurt er een klein wonder. Ik was zo blij toen ik onlangs duidelijk mijn naam voorbij hoorde komen in een bijna onverstaanbare stroom van woorden.

Minstens één geluksmoment per week

In die acht jaar heb ik ervaren dat er met de juiste aandacht nog zoveel wondertjes mogelijk zijn in alle fasen van dementie. En daarover wil ik graag vertellen in mijn gastblogs. Omdat ik inmiddels weet dat het belangrijk is om dit te delen. Mensen met dementie zijn namelijk gewoon mensen, met wie je kunt praten, knuffelen, een spelletje doen, een kopje koffie drinken. Ze horen er zeker nog bij, ook al wonen ze voor hun eigen veiligheid in een beschermde omgeving. Waarin ze verschillen van ons, is dat een gezellige activiteit of een leuk bezoekje vaak voor hen het hoogtepunt van de dag of misschien zelfs van de week is. Met Het Momentum wil ik graag bereiken dat zoveel mogelijk bewoners van gesloten afdelingen minstens één zo'n geluksmoment per week heeft. Ons collectief van enthousiaste, goed voorbereide vrijwilligers zet zich daar graag voor in.

Wonderen bestaan nog

Want wat zou het een opluchting zijn voor mantelzorger of familie om te weten dat je naaste ook nog geregeld ander vertrouwd bezoek krijgt en dat je dus een keer thuis kunt blijven. De zorgmedewerkers hebben tijdens dat bezoekje tijdelijk één bewoner minder op de afdeling, wat ruimte geeft voor andere bewoners. En het allerbelangrijkste is natuurlijk dat elk beetje extra aandacht echt wonderen kan doen en dat is prachtig om te zien. Als bewoner en als bezoeker!

Volg Het Momentum

www.hetmomentum.nl

www.facebook.com/hetmomentum

www.twitter.com/hetmomentum