Ga naar de inhoud

Niemand

4 april 2018 Leestijd:

Wie helpt je, als je verder niemand hebt?

Tommie is verpleegkundige en heeft een eigen blog waarop hij zijn ervaringen deelt. Hij schrijft elke maand een gastblog voor VWS. Hij beschrijft wat hij meemaakt en ervaart. De leuke en de minder leuke dingen. Hoe mooi het is en hoe moeilijk het soms kan zijn.

Pijn

‘Heeft u pijn tijdens het plassen?’, vraag ik aan mevrouw. ‘Ja jongen, al twee dagen en er komt steeds maar een beetje…’, antwoordt ze. ‘Misschien moeten we uw urine laten controleren, zal ik de dokter bellen?’ Ze knikt met haar hoofd. ‘Misschien wel jongen...’, mompelt ze. Mevrouw is niet fit, dat is duidelijk. Ik bel de huisartsenpraktijk en vertel wat er aan de hand is. De assistente geeft aan dat we de urine mogen inleveren. Aan mevrouw vraag ik: ‘Kunt u misschien iemand vragen om dit te doen?’ Ze is even stil, ik zie haar denken.

Geen keuze

‘Ik heb niemand, jongen’ antwoordt mevrouw dan, terwijl ze haar schouders ophaalt. Ik weet dat ze weinig sociale contacten heeft. Of beter gezegd: mevrouw heeft één mantelzorger en die is op vakantie. Ze heeft geen kinderen en haar man is al jaren geleden gestorven. Ik weet genoeg. Als die urine weggebracht moet worden ben ik degene die het moet doen. Het is niet mijn taak, dat weet ik. Maar ja, voor mijn gevoel heb ik geen andere keuze.

‘Oké mevrouw, ik regel het voor u.’ Mevrouw kijkt mij aan, ze zegt niets maar ik kan zien dat ze het op prijs stelt. Ik ga naar de huisartsenpraktijk, haal een potje op en ga weer terug naar mevrouw. Gelukkig, het lukt haar om te plassen. Ik rapporteer wat ik heb gedaan en breng het volle potje naar de praktijk. Vervolgens ga ik weer verder met mijn werk.

Goed geholpen

De dag erna kom ik weer bij mevrouw, ze heeft een kuur gekregen. De apotheek heeft deze gebracht. Mevrouw regelt zelf haar medicatie, dit gaat prima. Geestelijk is mevrouw in orde, maar lichamelijk is ze erg beperkt. ‘Nog bedankt hè, jongen’ zegt mevrouw. ‘Geen probleem!’ antwoord ik. Ze is dankbaar, dat kan ik aan haar zien. Mevrouw is tevreden en ik zie een glimlach op haar gezicht. Dit doet mij goed. Het was niet aan mij om dit te regelen, maar ik zag geen andere optie. Ja, een paar dagen wachten…

Niet de bedoeling

Ongeveer één week later krijg ik commentaar van de leidinggevende. ‘Ik heb gehoord dat je urine hebt weggebracht? Dit is niet de bedoeling Tommie...’ Ik was het zelf al bijna vergeten. ‘Ik had geen keuze…’ zeg ik eerlijk en ik leg de situatie uit. ‘Als we dit voor iedereen gaan doen, dat kan dus niet...’ Ik knik met mijn hoofd en geef deze persoon gelijk. Discussiëren heeft geen zin, want deze persoon heeft gelijk als we kijken naar de ‘regeltjes’.

Ik heb ervan geleerd. De volgende keer doe ik het anders... Dan rapporteer ik het niet. Mevrouw had niemand. Wat had ik dan moeten doen?

Tommie Niessen
Verpleegkundige & Schrijver/blogger

Website:        https://tommieniessen.nl/
Facebook:     https://www.facebook.com/tommieindezorg/
Instagram:    https://www.instagram.com/tommieindezorg/
Twitter:          https://twitter.com/tommieniessen/