Ga naar de inhoud

Op weg naar mooie momenten

31 januari 2019 Leestijd:

De moeder van Sylvia Eickholt heeft Alzheimer en woont al acht jaar in een verzorgingshuis. Sylvia beleeft nog altijd mooie momenten met haar moeder. Anders dan vroeger, maar nog steeds dierbaar. Ook met andere bewoners is vaak nog contact mogelijk, maar het zorgend personeel niet altijd genoeg tijd om iets met hen te ondernemen. Daarom richtte Sylvia Het Momentum op, een collectief van vrijwilligers met persoonlijke aandacht voor mensen met dementie in zorginstellingen. Het streven is om zoveel mogelijk bewoners extra momenten van gezelligheid en zingeving te bezorgen. Maandelijks schrijft Sylvia over die mooie momenten.

En we reden mee
wisten niet waarheen
maar dat gaf niet want het kwam wel goed

Uit: 'Achterin', Claudia de Breij

Een van de bewoners in het verzorgingshuis heeft een speciale band met een verzorgende. Hij luistert naar haar en geniet van haar aanwezigheid. Hoe dubbel was dan ook zijn gevoel toen zij vorig jaar aankondigde dat ze een tijdje niet zou komen. Ze was zwanger, van een tweeling nog wel! Geweldig nieuws natuurlijk, maar voor deze bewoner zeker ook pittig. Hoewel hij, zoals hij zelf in zijn vroeger vaak gebruikte managementtaal omschreef, het wel goed vond dat ze 'koos voor uitbreiding'. In die maanden bleef hij haar op foto's herkennen. Mooi, zo'n bijzondere band!

En we reden mee...

Een van haar directe collega's en ik wilden haar en de baby’tjes graag bezoeken voordat ze weer terug zou komen op de afdeling. Deze collega had een geweldig idee: ze wilde graag de bewoner meenemen. Met toestemming van zijn vrouw stapte meneer in en hij genoot van de autorit. Hij wees ons op de mooie plaatjes in de sneeuw. Het ritje op zich was al heerlijk.

Beschermend en liefdevol

Toen hij 'zijn vriendin' bij de voordeur zag, liep hij direct naar haar toe en schudde haar de hand. Eenmaal binnen stond bij direct bij de maxi cosi’s met de prachtige kindjes. Hij kon zijn ogen niet van hen afhouden. Wat een wonder, deze twee op het oog identieke mensjes. Al snel stond meneer over hen heen gebogen en aaide hij van ieder een handje. Daarna legde hij voorzichtig een hand op het hoofdje van de een, terwijl hij haar handje vasthield. Zo lief, zacht en beschermend.

Al gauw zat meneer met een baby op schoot. Wat was hij trots. Meteen de goede houding, het kindje ondersteunend van hoofdje tot voetjes. Hij praatte zachtjes tegen het kindje, maar hield ondertussen ook contact met ons. Meneer had een topdag. Bij het afscheid zei hij meerdere malen dat hij het zo leuk had gevonden. En dat zag je ook aan zijn gezicht. Hij had genoten. De dag erna gaf ik hem wat foto's van ons bezoekje. Het leek echt of hij zich dat nog herinnerde en hij glunderde even van geluk.

Onvergetelijk

Het was genieten, ook voor ons. Zo mooi kan een activiteit met iemand met dementie zijn. Deze meneer is nog zo goed bij dat we hem mee kunnen nemen, maar dat geldt helaas voor niet zoveel mensen op een PG-afdeling. Wel weet ik uit eigen ervaring dat we bijna iedereen op deze afdeling nog echt kunnen bereiken met wat aandacht op maat, ongeacht de fase van dementie.

Zo ook mijn moeder, die haar dagen nu helaas alleen nog in bed doorbrengt. Als ik haar geweldige glimlach zie of als ze me strak blijft aankijken of volgen, weet ik dat we contact hebben. Ook al kunnen we niet meer met elkaar praten. Gewoon door bij haar te zijn en tegen haar te kletsen en haar hand vast te houden. Muziekje draaien, samen vanuit haar bed naar oude foto’s kijken met de plafondprojector of naar de vallende sneeuwvlokken buiten. Er is nog zo veel mogelijk waardoor we mooie geluksmomentjes samen beleven. Kostbaar en onvergetelijk.

Volg Het Momentum

www.hetmomentum.nl

www.facebook.com/hetmomentum

www.twitter.com/hetmomentum