Ga naar de inhoud

'Participeren kun je leren'

20 september 2018 Leestijd:

Onze gastblogger Joost is 33 jaar en werkt als verpleegkundig zorgcoördinator op een afdeling voor jonge mensen met dementie. Als Broeder Joost blogt hij over zijn ervaringen. En schrijft hij ook maandelijks een gastblog voor ons. Dit tweede blog gaat over de grote waarde van vrijwilligers.

Klusjes

‘Ik schenk één keer koffie voor je in, daarna mag je het elke keer zelf pakken’, vertel  ik de dochter van een mevrouw die zojuist is opgenomen. Ik leg uit waar de kopjes staan, waar ze suiker en melk kan vinden, en minstens zo belangrijk: de koekjes. Enkele weken later zie ik hoe de dochter koffie voor zichzelf en haar man inschenkt, maar ook andere bewoners van een kopje koffie of thee voorziet.

Tijdens de vroege diensten is de schoondochter van een andere bewoner op de slaapkamers bezig om de bedden op te maken. Op de dagen dat zij er niet is, helpen een mantelzorger en haar man daarbij. Deze laatstgenoemden hebben in betere tijden zelf als verpleegkundige in een lokaal ziekenhuis gewerkt. Ondanks zijn Alzheimer-diagnose maakt de man de bedden beter op dan ik dat kan.

En ’s avonds is er een vrijwilliger die ons het grootste deel van de week helpt met koken. En met helpen bedoel ik dan: wij worden de keuken uitgestuurd en moeten met onze tengels van de pannen afblijven. Op de dagen dat zij er niet is, neemt de partner van een bewoner die taak van haar over.

Eén grote familie

Ik herinner me mijn sollicitatiegesprek bij deze verpleeginstelling nog goed. De managers en verpleegkundigen spraken vol lof over het niveau van familieparticipatie op de woning waar ik terecht zou komen. ‘Het is één grote familie, en ze helpen allemaal met allerlei kleine huishoudelijke taken!’ spraken ze in koor. Ik dacht vooral: eerst zien, dan geloven. Destijds was dat concept ‘familieparticipatie’ best een dingetje namelijk. Er werd vooral geroepen dat het onbegonnen werk was en er ongetwijfeld niemand bereid was om te helpen bij het huishouden in een verpleeginstelling. Niets bleek minder waar! En de mentaliteit van het zorgpersoneel zelf blijkt van grote invloed.

Ruimte

Er worden bij ons behoorlijk wat taken uit handen gegeven, die voor veel verzorgend personeel ‘van hun’ zijn. De was, koken, bedden opmaken. De familie krijgt veel ruimte. Het is niet dat wij niet kunnen koken, of te beroerd zijn om de lakens uit te delen (dit doe ik graag! ;)), maar de werkdruk in een verpleeginstelling laat dat niet altijd toe. Als hulpverlener bereid zijn de familie die ruimte te geven, kan zo veel lucht geven. Als verpleegkundigen kijken we vooral naar het bijkomend voordeel: we kunnen nu meer tijd doorbrengen met de bewoners. Daarnaast moet ik bekennen: onze vrijwilligers kunnen vele malen beter koken dan ik, en die twee ex-verpleegkundigen maken een bed strakker op dan ik.

Familieparticipatie op een kleinschalige woning is dus niet zomaar een dingetje. Het is een manier om de werkdruk te verlichten en geeft ons de mogelijkheid om meer tijd door te brengen met onze bewoners. En die tijd is toch wat ons werk zo fijn maakt!

Volg Joost

Website: https://www.broederjoost.com/

Facebook: Broeder Joost

Instagram: @broederjoost