Ga naar de inhoud
Medewerkster Patricia op de rug gezien in het ministerie

Patricia stopte kindermishandeling

15 november 2016 Leestijd:

“Toen ik de kindjes hoorde schreeuwen: ‘Papa, papa, niet doen!’ wist ik dat het mis was”

Kindermishandeling kent verschillende vormen. Fysiek, zoals bijvoorbeeld een kind dat wordt geslagen. Psychisch, zoals bijvoorbeeld een kind dat dagelijks wordt gekleineerd. Maar ook verwaarlozing is een vorm van kindermishandeling. Psychische mishandeling is minder makkelijk te herkennen dan fysieke mishandeling, maar daarom niet minder schadelijk. Daarom is het belangrijk goed je oren en ogen open te houden om mishandeling te herkennen.

VWS medewerkster Patricia was getuige van een incident waar kindermishandeling centraal stond. Wij spraken haar.

Wat gebeurde er precies?

“Het was zo’n nare gewaarwording” geeft ze aan. “Ik was gewoon thuis, ’s avonds rond een uurtje of acht. Zo’n tijdstip waarop je gezellig televisie zit te kijken. Zoals wel vaker, werd het geluid van de tv overstemd door de ruzie van de buren. Geen reden tot direct alarm, iedereen heeft immers wel eens ruzie. Daar bel je niet meteen de politie voor.”

Het werd anders toen Patricia de buurvrouw door het huis hoorde rennen, de trap op. “Ik hoorde opeens keiharde voetstappen, naar boven. Ook ving ik kreten van pijn op; een paar keer hoorde ik de buurvrouw hard ‘AU!’ roepen. Toen gingen mijn alarmbellen rinkelen. Ik besloot de geluiden te volgen en nog aandachtiger te luisteren. Toen ik de kindjes hoorde schreeuwen: ‘Papa, papa, niet doen!’ wist ik dat het mis was.”

Wat heeft Patricia gedaan?

Patricia had geen idee wat er aan de andere kant gebeurde .“Ik heb nog getwijfeld of ik wel actie moest ondernemen, je stuurt natuurlijk wel de politie op mensen af. Maar het feit dat ik niet kon zíén wat er gebeurde, maakte het dat ik wel in moest grijpen. Wat als het echt uit de hand zou lopen? Wat als er wapens in huis waren? Wat als ik me stil zou houden en de volgende dag te horen kreeg dat er een misdrijf gepleegd was? En die kindjes.. Nee, ik moest dit melden.” Met knikkende knieën en trillende handen heeft Patricia toen de telefoon gepakt en het alarmnummer gebeld.

“Door mijn baan bij het Ministerie van VWS wist ik: dit is foute boel. Alle signalen waren er. En actie ondernemen en een melding maken is in zo’n geval de enige optie.” Ook de agent in de meldkamer bevestigde: in dit soort gevallen, altijd bellen.

De politie was binnen tien minuten ter plaatse. De man werd meegenomen en de buurvrouw en de kinderen hebben nog lang met de politie gesproken, zegt Patricia. “Ze zijn zeker wel twee uur binnen geweest. De buurman heb ik overigens nooit meer gezien en sindsdien heb ik geen nare geluiden meer gehoord uit het buurhuis”.

Zelf actie ondernemen?

In het geval van Patricia, was acuute hulp noodzakelijk. Zij heeft de politie gebeld. Sommige gevallen van mishandeling zijn minder acuut en minder opvallend. Maar ook dan willen wij je op het hart drukken: Kom in actie! Wijzen de signalen op kindermishandeling? Bel ‘Voor een Veilig Thuis’ en uit je zorgen. Bel bij acuut gevaar de politie.