Ga naar de inhoud
Dokter Do wachtend

'Zou het er echt zo hectisch zijn als in tv-series?'

19 maart 2018 Leestijd:

Eerste dienst op de Spoedeisende Hulp

Doa is arts in opleiding en blogt als Dokter Do over haar ervaringen. Ook schrijft ze elke maand een gastblog voor VWS. Deze keer over haar eerste dienst op de Spoedeisende Hulp.

Doa

Mijn maag protesteerde bij elke stap die ik richting de Spoedeisende Hulp zette en ik voelde me zenuwachtiger dan ooit tevoren. Ik had geen idee wat me te wachten stond. Zou het er echt zo hectisch zijn als in tv-series? Overal brancards, patiënten die gereanimeerd moeten worden, ambulancebroeders die heen en weer rennen.

Wachten

‘Hoi, ik ben de coassistent van Interne Geneeskunde,’ piepte ik, eenmaal aangekomen bij de balie van de Spoedeisende Hulp. Een Marokkaanse man keek mij met een brede glimlach aan en zei: ‘Kom binnen, kind. Welkom!’ De arts-assistent van Interne Geneeskunde zat al achter een computer. Hij was druk statussen van patiënten aan het doornemen en tussendoor nam hij steeds zijn pieper op. ‘Hoi, ik ben Doa. De co van Interne Geneeskunde,’ stelde ik mezelf aan hem voor. ‘Goed, ga zitten! Meld je alvast aan op een computer, ik leg je zo alles uit.’ En dat deed ik. Braaf ging ik zitten wachten tot hij tijd zou hebben.

Tussendoor kwamen verpleegkundigen mij vragen of ik een astrup kon prikken bij een patiënt. Dat is bloed prikken uit een slagader. Steeds moest ik  ‘nee’ antwoorden, want dat mocht ik nog niet doen zonder toezicht. Ik voelde continu de blikken van de verpleegkundigen en arts-assistenten. Het was alsof ze zich afvroegen waarom ik niets deed en rondjes aan het draaien was op mijn stoel.

Rondleiding

Anderhalf uur later – ik was duizelig van het draaien op mijn stoel en van alle drukte op de Spoedeisende Hulp – had de arts-assistent eindelijk tijd voor me. ‘Kom, ik leid je even rond.’ Het was een rondleiding van niks. Ze duurde amper een half minuut. Maar goed, hij kon er ook niks aan doen dat het zo druk was.

Aan het einde van mijn avonddienst, die ondertussen een nachtdienst was geworden, had ik toch een aantal dingen geleerd. 1. Op de Spoedeisende Hulp heb je geen garantie op een computer. Zodra je weg bent, langs bij een patiënt, wordt je computer door een ander ingenomen. 2. Patiënten kunnen flink tekeer gaan als ze lang moeten wachten. 3.  Patiënten mogen niks te eten en te drinken worden aangeboden, omdat ze nuchter moeten blijven. 4. Het belangrijkste:  soms moet je hard aan de witte jas van de arts-assistent trekken, omdat je anders uren zit te wachten tot hij tijd heeft voor jou en je patiënt.

‘Het zit erop. Dank je wel voor je hulp. Tot morgen,’ zei de arts-assistent aan het einde van mijn dienst. Half verdoofd nam ik afscheid van de verpleegkundigen, arts-assistenten en alle andere nuttige mensen die op de Spoedeisende Hulp rondlopen.

Doa in artsentenue

Favoriete plek

Nu, een hoop diensten verder, kan ik zeggen dat de Spoedeisende Hulp een van mijn lievelingsplekken in het ziekenhuis is geworden. Het constante gezoem in je oren van de piepende apparatuur. En de stilte die je overvalt als je de Spoedeisende Hulp verlaat, alsof je net uit een droom bent gestapt. Met bloed, zweet en tranen op je witte jas,  die je aan het eind van de avond (of begin van de nacht) eindelijk mag uittrekken. En de patiënten. Allemaal maken ze indruk op je. Mijn werk bezorgt me de mooiste ervaringen. En die zenuwen op mijn allereerste dag waren, zoals meestal hè, dus nergens voor nodig.

Volg Doa

- Facebook: Dokter Do

- Instagram: @dokterdo