Ga naar de inhoud

'Zonder zichtbaarheid geen diversiteit'

1 augustus 2018 Leestijd:
Door Tamar Klijsen

Roze in Wit: dokters voor diversiteit

Begin dit jaar riepen longartsen Chris Rikers, Geert Rootmensen en Karin Pool de stichting ‘Roze in Wit’ in het leven. Het doel: de zichtbaarheid van LHBTI-artsen vergroten en hun positie verbeteren. In Nederland bestond een dergelijk initiatief nog niet, in tegenstelling tot bijvoorbeeld de VS en het Verenigd Koninkrijk. Het bestuur breidde zich al gauw uit met twee coassistenten: René de Vries en Megan Engels. En het eerste grote evenement komt eraan: meevaren met de Amsterdamse Canal Pride. Karin Pool vertelt.

Oprichters

‘Het idee voor de stichting is zo’n twee jaar geleden ontstaan. We waren met een aantal longartsen op een congres in de VS. Daar waren voor op je naamkaartje niet alleen stickers met je functie of specialisme, maar ook met “LGBT”, oftewel “Homo/Lesbisch/Biseksueel/Transgender”. Met een groepje raakten we aan de praat over de zichtbaarheid van deze groep in de zorg. Die is er onvoldoende. De stickers inspireerden ons om in Nederland ook een dergelijk initiatief op te zetten.’

Drempel

Lang niet overal wordt vervelend gereageerd op homoseksualiteit, vertelt Karin, maar er is wel vaak sprake van een drempel om erover te praten. Wanneer vertel je het en tegen wie wel en niet? Ook zij heeft in het begin die drempel gevoeld. ‘Voor een gevestigd arts is het misschien niet zo’n probleem, maar voor een coassistent kan het een lastig onderwerp zijn. Er bestaat namelijk een bepaalde machtsverhouding tussen een arts in opleiding en de artsen met wie hij of zij meeloopt. De begeleidend artsen kunnen de carrière van een aankomend arts maken of breken. Je denkt als coassistent dus wel twee keer na voor je zoiets persoonlijks deelt.’

Discriminatie

Discriminatie is nog steeds alomtegenwoordig, ervaart Karin. Of het nu gaat om ras, geslacht of geaardheid. ‘Vooroordelen zijn vervlochten in onze samenleving. Er is onder kinderen weleens onderzoek naar gedaan. Ze kregen plaatjes van blanke en donkere leeftijdgenootjes te zien en dan werd hen de vraag gesteld wie ze aardiger of betrouwbaarder vonden. Bijna alle kinderen kozen voor de blanke kinderen. Zélfs de kinderen met een donkere huidskleur gaven blank de voorkeur. Er was maar één meisje dat het gewenste antwoord gaf. Namelijk dat ze niet kon kiezen, omdat ze de kinderen op de plaatjes immers niet kende.

Zo zie je maar hoe hardnekkig vooroordelen zijn. Ik heb erom gehuild toen ik het zag. En ook de ouders schrokken van de antwoorden die hun kinderen gaven. Zelf waren ze namelijk helemaal niet racistisch. De ouders van het meisje dat het onbevooroordeelde antwoord gaf, bleken met haar de ongelijkheid in de wereld te bespreken. Zonder het heel zwaar te maken, maar wel om haar er bewust van te maken. Bewustzijn is een mooi tegengeluid bij alle seksistische en homofobe uitlatingen die kinderen horen in videoclips, games en films. Het komt meer voor dan we denken. Het onderzoek heeft mij wel duidelijk gemaakt dat zichtbaarheid en bespreekbaarheid de belangrijkste middelen zijn om discriminatie tegen te gaan.’

logo

Roze afdeling

Om het idee voor een ‘roze’ afdeling binnen de zorg meer vorm te geven, organiseerden de initiatiefnemers vorig jaar een bijeenkomst waar Ellie Lust als spreker optrad. Lust is de oprichtster van ‘Roze in Blauw’, de LHBTI-afdeling van de politie. Zij moedigde de artsen aan en gaf hen tips. In maart dit jaar werd de stichting Roze in Wit geboren. Ze maakt zich hard voor meer zichtbaarheid van diversiteit.

Zichtbaarheid

‘Door het onderwerp op de kaart te zetten, hopen we op meer openheid. Als je ergens gewoon over kunt praten, valt er vaak een last van je schouders. Daarnaast streven we naar ‘inclusiviteit’. Dat betekent dat iedereen welkom is bij de stichting. Ook artsen die zelf niet L, B, H, T, of I zijn, maar het initiatief wel een warm hart toedragen of bijvoorbeeld een homoseksuele zoon of dochter hebben. We willen geen aparte positie innemen, maar juist opgaan in het geheel. We willen dat diversiteit normaal wordt.’

Aanspreekpunt

De stichting moet gaan fungeren als aanspreekpunt voor jonge artsen, maar ook als overlegorgaan voor andere partijen die zich met dit onderwerp bezighouden. Karin ziet de olievlek het liefst zich zo ver mogelijk uitbreiden. Tot andere ziekenhuizen en zorgorganisaties, maar ook tot in de spreekkamer. ‘In eerste instantie is Roze in Wit voor en door artsen, maar uiteindelijk zullen ook patiënten er een en ander van meekrijgen. Ik heb een regenboogmagneetje op een van mijn kasten hangen. Daaruit zouden mijn patiënten kunnen opmaken dat ik lesbisch ben. Maar dat is iets kleins, dus ik heb geen idee of het ze echt opvalt. Door een stichting op te zetten, vestig ik de aandacht op mijn geaardheid. Dat vind ik wel spannend, hoor.’

Canal Pride

De komende tijd zetten Karin en consorten zich in om de stichting meer naamsbekendheid te geven. Zo varen ze op 4 augustus mee met met de Canal Pride in Amsterdam. ‘Eerst hadden we een boot voor 80 mensen. Die zat zo vol, dus hebben we een grotere, voor 120 mensen, geregeld. Ook die zit nu vol en we hebben nog steeds een reservelijst! Het animo is dus enorm. Op de boot zitten straks allemaal verschillende soorten artsen. En het mooie is dat we met een evenement als dit ook de jonge generatie bij dit initiatief betrekken.’

boot

Groei

Dat lukt al aardig. In het bestuur zitten nu ook twee jonge coassistenten. Zij houden zich bezig met de website en social media. ‘Daar snappen wij als oude garde niet zoveel van, maar zij doen dat even snel in hun lunchpauze.’ De website is nog ‘under construction’, benadrukt Karin. Op de homepage staat nu alleen groot de deelname aan de Canal Pride vermeld, maar dat moet anders. ‘We zijn natuurlijk niet de feestafdeling van de zorg. Binnenkort gaat de website dus echt over de stichting. Met links naar andere partijen, relevante artikelen en een overzicht van artsen die “gay friendly” zijn. Ik hoop dat we LHBTI-patiënten op die manier kunnen helpen een arts te vinden bij wie ze zich op hun gemak voelen.’

Media

De media-aandacht begint zo langzamerhand te komen. Zo hebben in een aantal dagbladen al interviews over de stichting gestaan. ‘Dat is mooi natuurlijk. Maar je merkt wel dat de media vaak op zoek zijn naar sappige verhalen. Voorbeelden van nare situaties op de werkvloer die aanleiding zijn geweest om de stichting op te richten bijvoorbeeld. Sensatie leest lekker weg natuurlijk. Maar daar gaat het niet om. Het gaat om wat we met Roze in Wit willen bereiken. En dat is dat iedereen openlijk zichzelf kan zijn.’

Volg Roze in Wit

www.rozeinwit.nl

Facebook: Roze in Wit

Instagram: @rozeinwit


 


 

Tamar Klijsen