Ga naar de inhoud
Kenza

'Zwijgen is destructief'

30 januari 2018 Leestijd:

Voor de serie Powervrouwen interviewen we sterke vrouwen die ondanks hun ernstige ziekte niet bij de pakken neer zitten. Ze blijven vechten voor hun toekomst en zijn daarmee een inspiratie voor anderen. De tweede in de reeks is Kenza Bolsius (23). Zij kampt met PTSS (post traumatische stress stoornis), wat jarenlang resulteerde in depressies en zelfbeschadiging. Nu gaat het beter met haar.

Kenza

Kenza werd vanaf haar 12e tien jaar lang seksueel misbruikt. Erover praten kon ze niet. ‘Ik vond mezelf vies en dacht dat ik het misbruik verdiende. Door mezelf te beschadigen strafte ik mezelf. Dit heb ik tien jaar lang gedaan. Het was voor mij een manier om te dealen met wat me overkwam.’

Zwijgen over haar problemen doet Kenza niet meer. Dat werkt juist destructief, weet ze nu. Met opgestroopte mouwen en de littekens op haar armen duidelijk zichtbaar vertelt ze haar verhaal. ‘Hoe het seksuele misbruik precies heeft plaatsgevonden kan ik niet in drie zinnen uitleggen. Dat ligt gecompliceerd. Waar ik wel open over ben zijn de trauma’s die ik erdoor heb opgelopen, de PTSS (post traumatische stress stoornis) waar ik nog steeds aan lijd en de gevolgen daarvan. Depressies, zelfhaat en zelfbeschadiging. En ook de anorexia waar ik rond mijn 14e mee kampte heeft hier zeker mee te maken gehad.’

Kenza

Focus op het positieve

Van haar eetstoornis is Kenza volledig genezen en ook verder gaat het beter. Dat betekent niet dat ze helemaal geen last meer heeft van zelfhaat. De neiging tot zelfbeschadiging steekt nog geregeld de kop op. Maar nu gaat ze er anders mee om. ‘Als ik me nu slecht voel, ga ik daar tegenin door iets te doen wat goed voor me is. Bijvoorbeeld een vriendin bellen en daar een leuk gesprek mee voeren, in bad gaan, de hond uitlaten. Of ik verzorg mijn littekens door ze in te smeren met verzachtende zalf, ook al zegt mijn hoofd dat ik mezelf opnieuw pijn moet doen. Ik focus me op het positieve en ben zo lief mogelijk voor mezelf.’

Kenza

Leger aan volgers

Veel steun heeft Kenza aan haar familie, vrienden en huisdieren. Ze heeft een hond, drie katten en een konijn. Het is haar ‘mental health team’. Bovendien heeft een heel leger aan volgers op Instagram. ‘Strong like a fighter’ heet ze daar. Honderden likes en steunbetuigingen krijgt ze op haar posts. En andersom wil ze met haar verhaal ook anderen helpen en inspireren. ‘Ik begon in mijn eentje, maar heb nu een heel ‘army’ om me heen. De hashtag #stronglikeafighterarmy is door mijn volgers in het leven geroepen en is nu een begrip. Ik heb op Facebook een groep aangemaakt en die groeit heel hard. Hij bestaat nu uit zo’n 200 leden. Het zijn mensen die allemaal ‘iets’ hebben. Wat, dat maakt niet uit. En erover praten hoeft ook niet als je daar geen behoefte aan hebt. Het Strong Like a Fighter Army is een groep waarin iedereen welkom is en zichzelf mag zijn. Ik heb nu twee keer een meeting voor deze groep georganiseerd. Op die manier wil ik mensen met elkaar in contact brengen en verbinden. Samen staan we sterk.’

Eén regel in de Facebook-groep: als je een bericht plaatst moet je afsluiten met iets positiefs. Op die manier probeert Kenza de groep ‘veilig’ te houden. Ze wil dat de groepsleden elkaar sterker maken en niet elkaar meeslepen in een crisis. ‘Het is coaching in het klein. Ik duw mensen in de juiste richting door te focussen op het positieve. Later hoop ik hier mijn werk van te maken en anderen professionele hulp te kunnen bieden. Ik wil klinieken en safe houses oprichten, een boek schrijven en mijn gedichtenbundel over seksueel misbruik uitbrengen. Dat laatste gaat door middel van crowdfunding binnenkort al gebeuren.’

Vechten voor de toekomst

Een opmerkelijke ambitie, want Kenza is in haar leven al door diverse psychiaters opgegeven. Te zwaar beschadigd om zelfstandig in de maatschappij te kunnen functioneren, werd er gezegd. Kenza heeft altijd geweigerd dit te geloven. Ze heeft een eigen woning in het huis van haar ouders, met eigen keuken en voordeur. Ook weet ze zeker dat ze over een paar jaar gewoon een baan heeft. ‘Ik heb ondanks alle ellende gewoon mijn gymnasium afgemaakt, en met goede cijfers ook! En nu studeer ik Klassieke Talen in Amsterdam. Op mijn eigen tempo, dat wel. Ik volg één vak tegelijk, niet twee of drie zoals anderen. Dat kan ik niet. Maar dat hoeft ook niet. Ik ben nog jong en heb alle tijd.’

Kenza

Kenza is dus al een eind op weg met haar herstel. En daar is ze trots op. ‘Elke dag is een overwinning. Na tien jaar lang trauma en destructie bouw ik nu aan een nieuw leven en ontdek ik alles opnieuw. Ook mezelf. Een tijdlang zag ik in die spiegel iemand die dik, vies, lelijk en slecht was. Nu zie ik iemand die beschadigd is, maar keihard haar best doet om te herstellen, die vecht voor haar toekomst en een doorzetter is. Ik vind mezelf nu soms zelfs mooi. Natuurlijk heb ik nog steeds weleens moeilijk, maar ik heb nu een vangnet van mensen om me heen die me steunen. Mijn huidige psychiaters geven me niet op en geloven samen met mij in mijn herstel. Ik voel me sterk, ik ben strong like a fighter!’

Kenza